Wow, dat is gaaf!! Ik ben ook een stotteraar die uit Nederland komt. Een grote opgave voor mij persoonlijk is te praten met familie die ik niet heel vaak spreek. Met vreemdelingen en contacten spreken, allemaal prima, maar wat ik noemde dat is een ding. Een nogal vreemde reactie is dat mensen je meteen gaan lopen verbeteren, in de manier van: 'Je moet even tot tien tellen of heel langzaam gaan praten.' (diegenen weten vaak niet wat stotteren is) of dat ze invallen in het gesprek om mij te redden uit mijn woorden of zoiets. Ook is het naar dat ze meteen jouw als baby zien i.p.v. een tiener (wat ik zelf ben). Een paar jaar geleden toen ik heel veel blokte voelde ik in mijn hoofd een soort van druk, toen het woord er op een gegeven moment uit was voelde ik zelfs dopamine. Maar nu voelt het gewoon naturel, ik weet wel wanneer het zit aan te komen, dus mijn brein voorbereidt zichzelf voor die stotter, dus ik voel niet meer druk. Heel top dat je dit doet, veel succes nog!